Od 1 października 2018 r. kierowcy podczas kontroli drogowej nie będą musieli mieć przy sobie dowodu rejestracyjnego pojazdu i polisy OC, z tym dniem wchodzi bowiem w życie nowelizacja przepisów ustawy prawo o ruchu drogowym.
Policjanci będą sprawdzać dane pojazdu i informacje o zawartej polisie OC w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Tym samym uprawniony organ będzie dokonywał zatrzymania dowodu rejestracyjnego w systemie informatycznym, gdy pojazd nie spełnia wymagań ochrony środowiska, zagraża bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu drogowego. Kierujący otrzyma stosowne pokwitowanie.
Pamiętać jednak należy, iż nadal należy mieć przy sobie dokument prawa jazdy i dowód osobisty. Za brak dokumentu prawa jazdy nadal grozi mandat w wysokości 50 zł.
Dowody rejestracyjne w dalszym ciągu będą jednak potrzebne podczas badania technicznego pojazdu, podczas wyjazdu za granicę czy podczas sprzedaży auta.
Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 17 kwietnia 2018 r. wydanym w sprawie o sygn. akt. IV KK 296/17 stwierdził, iż „Internet, choć jest przestrzenią wirtualną to ma charakter miejsca publicznego.”
Sprawa dotyczyła wykroczenia z art. 141 kodeksu wykroczeń, który stanowi, że kto w miejscu publicznym umieszcza nieprzyzwoite ogłoszenie, napis lub rysunek albo używa słów nieprzyzwoitych, podlega karze ograniczenia wolności, grzywny do 1 500 złotych albo karze nagany.
W treści pisemnego uzasadnienia wskazanego postanowienia Sąd Najwyższy podniósł, że „Niewątpliwie w kontekście posługiwania się Internetem dostrzec należy, że stanowi on zarówno pole do prowadzenia działalności gospodarczej, artystycznej, ma własną walutę i nie ma wątpliwości, co do tego, że przy wykorzystaniu przestrzeni Internetu można popełnić zarówno przestępstwo, jak i wykroczenie, o czym świadczą zresztą różne postaci czynów stypizowane odpowiednio w Kodeksie karnym i Kodeksie wykroczeń. W okolicznościach przedmiotowej sprawy zauważyć należy także i to, że strona internetowa stowarzyszenia (…) (www. (…).pl), która dała asumpt do rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego jest witryną ogólnodostępną, nie zabezpieczoną loginem, czy hasłem. Witrynę tę może odwiedzić każdy użytkownik Internetu. W związku z powyższym uznać należy, że strona ta zawiera treści, które znajdują się w określonym miejscu (określonej przestrzeni) Internetu i jednocześnie jest dostępna dla nieograniczonej liczby osób. Inna sytuacja byłaby, gdyby ta strona była w jakiś sposób zabezpieczona za pomocą loginu i hasła, które uprawniałyby tylko określoną przez zarządzającego tak wyodrębnioną przestrzenią wirtualną osobę lub grupę osób do wejścia na tę stronę. W przypadku bowiem reglamentacji dostępu przez właściciela witryny loginem i hasłem, miejsce takie traci status publicznego, albowiem pozostaje dostępne dla ograniczonej tylko ilości użytkowników.(…)Uwzględniając powyższe rozważania, należy stwierdzić, że w przypadku wykorzystania Internetu do umieszczenia w nim nieprzyzwoitego ogłoszenia, napisów lub rysunków albo używania za jego pośrednictwem słów nieprzyzwoitych, miejscem publicznym w rozumieniu art. 141 k.w. są serwisy WWW takie jak: portale informacyjne, portale korporacyjne, z tym że w przestrzeni dla potencjalnych klientów, otwarte fora dyskusyjne, blogi, vlogi (tzw. videoblogi), do których dostęp nie jest limitowany, a zatem nie zabezpieczony loginem i hasłem, ograniczającymi możliwość uzyskania dostępu do wyodrębnionej przestrzeni internetowej dla internautów przez właściciela serwisu. Natomiast w kontekście pojęcia miejsce publiczne odnoszącego się do przestrzeni wirtualnej nie jest istotne gdzie fizycznie znajduje się serwer sprzętowy, na którym udostępniany jest serwis internetowy.”
Źródło www.sn.pl
W roku 2018 samorząd adwokacki obchodzi Jubileusz 100-lecia Odrodzonej Adwokatury Polskiej.
Uroczystości związane z obchodami 100-lecia Odrodzonej Adwokatury Polskiej odbyły się w Kujawsko-Pomorskiej Izby Adwokackiej w Toruniu w dniach 14-15 września 2018 r.
W pierwszym dniu obchodów adwokaci ubrali pomnik Mikołaja Kopernika w togę adwokacką, następnie odbyło się uroczyste odsłonięcie tablicy nowo wybudowanego ronda, u zbiegu ulic Ślaskiego i Konstytucji 3-go maja w Toruniu, które otrzymało imię adwokata Stefana Michałka, jednej z zaszczytnych osób w toruńskiej palestrze, pierwszego dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w Toruniu po odzyskaniu niepodległości, Prezydenta Miasta Torunia w latach 1922-1924, współtwórcy i pierwszego prezesa Towarzystwa Miłośników Torunia, a także posła na Sejm. Społeczny wniosek o nadanie nazwy ronda imieniem adwokata Stefana Michałka został wniesiony przez Kujawsko-Pomorską Izbę Adwokacką w Toruniu.
W drugim dniu obchodów odbyła się w Dworze Artusa w Toruniu konferencja pt. „100 lat Odrodzonej Adwokatury Polskiej w służbie społeczeństwu”. Adwokaci przeprowadzili także charytatywną zbiórkę na rzecz Fundacji „Światło”. Zwieńczeniem wieczoru były występy artystyczne.
W uroczystościach wzięli udział m.in. członkowie Naczelnej Rady Adwokackiej, Adwokaci z Kujawsko-Pomorskiej Izby Adwokackiej w Toruniu, a także Prezydent Torunia i członkowie Rady Miasta Torunia. Nie zabrakło także przedstawicieli UMK w Toruniu.
Co to jest konkubinat?
Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego i doktryny prawa, określenie „konkubinat” dotyczy trwałego związku kobiety i mężczyzny, którzy razem zamieszkują, a tym samym utrzymują ze sobą więź gospodarczą, psychiczną i fizyczną. Para będąca w konkubinacie, nie zdecydowała się tym samym na zawarcie związku małżeńskiego. Od nich tylko zależy, kiedy ten związek zostanie zakończony.
Czy jest możliwe rozliczenie konkubinatu, gdy konkubenci nie zawarli ze sobą umowy co do wzajemnych rozliczeń i nakładów?
Rozliczenie takie jest możliwe, choć często jest trudniejsze niż rozliczenie majątku byłych małżonków. Najczęściej osoby, żyjące w nieformalnym związku o charakterze konkubinatu, nie zawierają pomiędzy sobą umów co do wzajemnych rozliczeń. Na co dzień, przez lata, żyją oni praktycznie tak samo jak małżeństwo. Problemu większego nie ma, gdy związek dobrze się układa. Kłopot powstaje wówczas, gdy konkubenci się rozstają i powstaje konieczność dokonania stosownych rozliczeń pomiędzy nimi. Polski ustawodawca nie wprowadził przepisów, które dotyczyłby typowo rozliczenia konkubinatu, co ma miejsce choćby w przypadku zakończenia małżeństwa, albowiem wówczas zastosowanie mają przepisy o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami. Przepisów tych nie można jednak w drodze analogii stosować do związku o charakterze konkubinatu. Wybór właściwej podstawy prawnej zawsze zależy od konkretnych okoliczności faktycznych danej sprawy. W przypadku konkubinatu, najczęściej będą miały zastosowanie przepisy o ochronie własności (art. 224 – 231 k.c.), a także przepisy o bezpodstawnym wzbogaceniu.
Sąd Rejonowy w Tarnowie w sprawie o sygn. I C 1562/17 wydał precedensowy wyrok, zgodnie z którym fotograf musi zapłacić 15.000 zł zadośćuczynienia swoim klientom, za to, że nie wykonał należycie sesji plenerowej i naraził parę młodą na niedogodności.
Sąd przyjął bowiem, iż „ślub i wesele było dla K. i D. przedsięwzięciem ważnym w aspekcie materialnym, duchowym i społecznym. Zdjęcia, reportaż miały być uwieńczeniem całego projektu i pamiątką na całe życie dla małżonków, ich rodzin i przyszłych dzieci. Tymczasem zamiast pielęgnować dobre wspomnienia związane ze złożeniem przysięgi małżeńskiej i przyjęciem weselnym, powodowie zostali zmuszeni do wysłuchiwania komentarzy ze strony członków rodziny, którzy oczekiwali na możliwość obejrzenia zdjęć i filmów”
Sąd Rejonowy w Tarnowie uznał, że „możliwość normalnego i godnego przeżywania własnego ślubu i wesela jest dobrem osobistym”.
Wyrok nie jest prawomocny.
W dniu 9 lipca 2018 r. weszły w życie znowelizowane przepisy kodeksu cywilnego skracające terminy przedawnienia roszczeń.
Terminy przedawnienia
Podstawowy termin przedawnienia roszczeń został skrócony z 10 lat do 6 lat. Termin przedawnienia roszczeń związanych z prowadzenia działalności gospodarczej czy roszczeń o świadczenia okresowe pozostał bez zmian i w dalszym ciągu wynosi 3 lata. Koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.
Przedawnienie roszczeń stwierdzonych prawomocnym orzeczeniem albo ugodą sądową
Roszczenie stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu powołanego do rozpoznawania spraw danego rodzaju albo orzeczeniem sądu polubownego, jak również roszczenie stwierdzone ugodą zawartą przed sądem albo sądem polubownym albo ugodą zawartą przed mediatorem i zatwierdzoną przez sąd przedawnia się z upływem sześciu lat. Jeżeli stwierdzone w ten sposób roszczenie obejmuje świadczenia okresowe, roszczenie o świadczenie okresowe należne w przyszłości przedawnia się z upływem trzech lat.
Przerwanie biegu przedawnienia i jego skutki
Bieg przedawnienia przerywa się:
1) przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia;
2) przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje;
3) przez wszczęcie mediacji.
Po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo .W razie przerwania przedawnienia przez czynność w postępowaniu przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym albo przez wszczęcie mediacji, przedawnienie nie biegnie na nowo, dopóki postępowanie to nie zostanie zakończone.
Czy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa dopuszczalne jest zawarcie umowy zrzeczenia się prawa do zachowku?
Na to pytanie odpowiedzi udzielił Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 17 marca 2017 r., sygn. akt. III CZP 110/16, w której wskazał, iż dopuszczalne jest zawarcie umowy o zrzeczenie się prawa do zachowku pomiędzy przyszłym spadkodawcą i uprawnionym do zachowku spadkobiercą, zgodnie z treścią art. 1048 k.c.
Syn udał się do notariusza celem sporządzenia umowy o zrzeczenie się prawa do zachowku pomiędzy nim a jego ojcem. Notariusz odmówił sporządzenia takiej umowy, wskazując, iż byłaby ona sprzeczna z prawem. Syn wniósł zażalenie, zaś sąd powziął wątpliwości prawne, co do dopuszczalności zawarcia takiej umowy i zwrócił się do Sądu Najwyższego z następującym pytaniem prawnym: „Czy w świetle zakazu sformułowanego w art. 1047 k.c. dopuszczalne jest zawarcie umowy o zrzeczenie się prawa do zachowku pomiędzy przyszłym spadkodawcą i uprawnionym do zachowku spadkobiercą ustawowym, na podstawie stosowanego odpowiednio art. 1048 k.c.”?
Sąd Najwyższy w treści uzasadnienia powołanej uchwały wskazał, że: „kodeks cywilny przewiduje możliwość zrzeczenia się wyłącznie dziedziczenia ustawowego. Zgodnie z art. 1048 k.c., spadkobierca ustawowy może przez umowę z przyszłym spadkodawcą zrzec się dziedziczenia po nim. Przepis ten, ustanawiający wyjątek od wyrażonego w art. 1047 k.c. zakazu zawierania umów o spadek po osobie żyjącej, nie przewiduje wprost możliwości zrzeczenia się prawa do zachowku.(…) Umowa zrzeczenia się prawa do zachowku znalazła swoje miejsce w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 25 lipca 2013 r., P 56/11 (OTK-A Zb.Urz. 2013, nr 6, poz. 85), stwierdzającym zgodność z Konstytucją art. 991 k.c., uznał expressis verbis za dopuszczalne na gruncie art. 1048 k.c., przy zastosowaniu rozumowania a maiori ad minus, zawarcie umowy o zrzeczenie się prawa do zachowku. Przyznanie możliwości umownego zrzeczenia się takiego prawa uznał za niezbędne z punktu widzenia zapewnienia proporcjonalności ingerencji, jaką stanowi prawo do zachowku w chronione konstytucyjnie prawo do dziedziczenia.(…) Pojęcie „umowy o spadek”, którym posługuje się art. 1047 k.c., odpowiada pojęciu „umowy dziedziczenia”, funkcjonującemu w doktrynie zamiennie. Umową dziedziczenia sensu largo jest każda umowa mająca wpływ na dziedziczenie, zarówno stanowiąca podstawę dziedziczenia, jak i wyłączająca dziedziczenie po danej osobie, czyli tzw. negatywna umowa dziedziczenia, np. umowa o zrzeczenie się dziedziczenia lub zrzeczenie się prawa do zachowku. Umowy takie co do zasady są zakazane, z wyjątkiem, który art. 1048 k.c. czyni dla umowy o zrzeczenie się dziedziczenia. Umowa o zrzeczenie się dziedziczenia to w tym szerokim ujęciu również umowa o zrzeczenie się prawa do zachowku. Zrzeczenie się prawa do zachowku nie jest zrzeczeniem się części dziedziczenia, lecz odrębnym prawem stanowiącym pochodną prawa do dziedziczenia. W konsekwencji, skoro zrzeczenie się dziedziczenia zawiera w sobie implicite zrzeczenie się zachowku, to maiore ad minus można skutki takiego zrzeczenia ograniczyć i na podstawie z art. 1048 k.c. zrzec się jedynie prawa do zachowku. Nieuzasadniona jest krytyka poglądu dopuszczającego umowę zrzeczenia się prawa do zachowku z powodu negatywnych skutków, jakie umowa ta może wywołać wobec pozostałych spadkobierców, a więc osób niebędących jej stroną. Wbrew temu twierdzeniu zawarcie umowy zrzeczenia się prawa do zachowku nie wpływa na sytuację prawną pozostałych spadkobierców; nie pozbawia ich prawa do zachowku ani nie wpływa na wysokość roszczeń, jakich mogą dochodzić. Zrzekający się prawa do zachowku, do którego nie odnosi się art. 99 2 k.c., zgodnie z ogólną regułą wynikającą z art. 991 k.c., nakazującą przy oznaczaniu części spadkowej będącej podstawą ustalenia zachowku uwzględnić wszystkich spadkobierców ustawowych, jest brany pod uwagę przy obliczaniu zachowku innych uprawnionych. Ma to ten skutek, że ograniczenie zrzeczenia się tylko do zachowku wyłącza zachowek zrzekającego się, ale nie powoduje pojawienia się nowych uprawnionych do zachowku. Zasadnicza różnica między zrzeczeniem się dziedziczenia a zrzeczeniem się prawa do zachowku objaśniająca jej sens gospodarczy, polega na tym, że zrzekający się dziedziczenia nie jest brany pod uwagę przy oznaczaniu części spadkowej, będącej podstawą ustalenia zachowku (art. 992 k.c.), co powoduje zwiększenie zachowku innych uprawnionych. Wyłączenie dopuszczalności umowy o prawo do zachowku, które ze względów wcześniej omówionych nie ma gruntownego i przekonującego uzasadnienia, naruszałoby zasadę swobody testowania. Umowa o zrzeczenia się prawa do zachowku zwiększa swobodę testowania przyszłego spadkodawcy o wartość zachowku, a jednocześnie zmniejsza obciążenie spadku długiem o pokrycie roszczeń o zachowek. Ma to szczególne znaczenie przy planowaniu sukcesji pokoleniowej w przedsiębiorstwie, gdzie realizacja roszczeń zachowkowych może zagrozić płynności finansowej przedsiębiorstwa i jego integralności gospodarczej, a w skrajnych przypadkach prowadzić do likwidacji przedsiębiorstwa, wbrew woli spadkodawcy co do losów majątku po jego śmierci. Umowy takie są przy tym instrumentem pozwalającym zminimalizować lub w ogóle wyeliminować spory dotyczące sukcesji powstające po śmierci spadkodawcy (…).”
Orzeczenie opublikowane zostało na stronie www.sn.pl
wpis opublikowany: styczeń 2018 r.
Zgodnie z przepisami kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
Przedmiotami majątkowymi służącymi małżonkowi do wykonywania zawodu lub prowadzenia działalności zarobkowej małżonek ten zarządza samodzielnie. W razie przemijającej przeszkody drugi małżonek może dokonywać niezbędnych bieżących czynności.
Sprzeciw małżonka wobec czynności zarządu majątkiem wspólnym
Małżonek może sprzeciwić się czynności zarządu majątkiem wspólnym zamierzonej przez drugiego małżonka, z wyjątkiem czynności w bieżących sprawach życia codziennego lub zmierzającej do zaspokojenia zwykłych potrzeb rodziny albo podejmowanej w ramach działalności zarobkowej. Sprzeciw jest skuteczny wobec osoby trzeciej, jeżeli mogła się z nim zapoznać przed dokonaniem czynności prawnej.
Jeżeli jeden z małżonków odmawia zgody wymaganej do dokonania czynności, albo jeżeli porozumienie z nim napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody, drugi małżonek może zwrócić się do sądu o zezwolenie na dokonanie czynności. Sąd udziela zezwolenia, jeżeli dokonania czynności wymaga dobro rodziny.
Czynności wymagające zgody drugiego małżonka
Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania:
1) czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków;
2) czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia prawa rzeczowego, którego przedmiotem jest budynek lub lokal;
3) czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia i wydzierżawienia gospodarstwa rolnego lub przedsiębiorstwa;
4) darowizny z majątku wspólnego, z wyjątkiem drobnych darowizn zwyczajowo przyjętych.
Ważność umowy, która została zawarta przez jednego z małżonków bez wymaganej zgody drugiego, zależy od potwierdzenia umowy przez drugiego małżonka.
Druga strona może wyznaczyć małżonkowi, którego zgoda jest wymagana, odpowiedni termin do potwierdzenia umowy; staje się wolna po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu.
Jednostronna czynność prawna dokonana bez wymaganej zgody drugiego małżonka jest nieważna.
Ochrona osoby trzeciej
Jeżeli na podstawie czynności prawnej dokonanej przez jednego małżonka bez wymaganej zgody drugiego osoba trzecia nabywa prawo lub zostaje zwolniona od obowiązku, stosuje się odpowiednio przepisy o ochronie osób, które w dobrej wierze dokonały czynności prawnej z osobą nieuprawnioną do rozporządzania prawem.
Zezwolenie przez sąd na dokonanie czynności bez zgody drugiego małżonka
Jeżeli jeden z małżonków odmawia zgody wymaganej do dokonania czynności, albo jeżeli porozumienie z nim napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody, drugi małżonek może zwrócić się do sądu o zezwolenie na dokonanie czynności. Sąd udziela zezwolenia, jeżeli dokonania czynności wymaga dobro rodziny.
Pozbawienie samodzielnego zarządu majątkiem wspólnym
Z ważnych powodów sąd może na żądanie jednego z małżonków pozbawić drugiego małżonka samodzielnego zarządu majątkiem wspólnym; może również postanowić, że na dokonanie czynności wskazanych w art. 37 § 1 zamiast zgody małżonka będzie potrzebne zezwolenie sądu. Postanowienia te mogą być uchylone w razie zmiany okoliczności.
wpis opublikowany: grudzień 2017 r.
Ustawowy ustrój majątkowy regulują przepisy kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Zgodnie z art. 31 kro, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.
Do majątku wspólnego należą w szczególności:
1) pobrane wynagrodzenie za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej każdego z małżonków;
2) dochody z majątku wspólnego, jak również z majątku osobistego każdego z małżonków;
3) środki zgromadzone na rachunku otwartego lub pracowniczego funduszu emerytalnego każdego z małżonków;
4) kwoty składek zewidencjonowanych na subkoncie, o którym mowa w art. 40 a ustawy z dnia 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 963, z późn. zm.).
Do majątku osobistego każdego z małżonków należą:
1) przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej;
2) przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił;
3) prawa majątkowe wynikające ze wspólności łącznej podlegającej odrębnym przepisom;
4) przedmioty majątkowe służące wyłącznie do zaspokajania osobistych potrzeb jednego z małżonków;
5) prawa niezbywalne, które mogą przysługiwać tylko jednej osobie;
6) przedmioty uzyskane z tytułu odszkodowania za uszkodzenie ciała lub wywołanie rozstroju zdrowia albo z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; nie dotyczy to jednak renty należnej poszkodowanemu małżonkowi z powodu całkowitej lub częściowej utraty zdolności do pracy zarobkowej albo z powodu zwiększenia się jego potrzeb lub zmniejszenia widoków powodzenia na przyszłość;
7) wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę lub z tytułu innej działalności zarobkowej jednego z małżonków;
8) przedmioty majątkowe uzyskane z tytułu nagrody za osobiste osiągnięcia jednego z małżonków;
9) prawa autorskie i prawa pokrewne, prawa własności przemysłowej oraz inne prawa twórcy;
10) przedmioty majątkowe nabyte w zamian za składniki majątku osobistego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
Przedmioty zwykłego urządzenia domowego
Przedmioty zwykłego urządzenia domowego służące do użytku obojga małżonków są objęte wspólnością ustawową także w wypadku, gdy zostały nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił.
Współposiadanie i korzystanie z rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego
Każdy z małżonków jest uprawniony do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego oraz do korzystania z nich w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez drugiego małżonka.
wpis opublikowany: grudzień 2017 r.
Zakupy przez internet stają się bardzo popularne, zwłaszcza w okresie przedświątecznym. Są wygodnym, szybkim i często tańszym sposobem na kupno wypatrzonego prezentu. Warto jednak wiedzieć jakie podstawowe prawa, jako konsumentom, nam przysługują, zwłaszcza w zakresie zwrotu zakupionego przez internet towaru.
Jednym z aktów prawnych regulujących tą problematykę jest ustawa z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz.U. 2014 r. poz. 827 ze zm).
Termin na odstąpienie od umowy przez konsumenta
Zgodnie z art. 27 ustawy o prawach konsumenta, konsument, który zawarł umowę na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa, może w terminie 14 dni odstąpić od niej bez podawania przyczyny i bez ponoszenia kosztów (z pewnymi wyjątkami wskazanymi poniżej).
Początek biegu terminu do odstąpienia od umowy
Bieg terminu do odstąpienia od umowy rozpoczyna się:
1) dla umowy, w wykonaniu której przedsiębiorca wydaje rzecz, będąc zobowiązany do przeniesienia jej własności – od objęcia rzeczy w posiadanie przez konsumenta lub wskazaną przez niego osobę trzecią inną niż przewoźnik, a w przypadku umowy, która:
a) obejmuje wiele rzeczy, które są dostarczane osobno, partiami lub w częściach – od objęcia w posiadanie ostatniej rzeczy, partii lub części, b) polega na regularnym dostarczaniu rzeczy przez czas oznaczony – od objęcia w posiadanie pierwszej z rzeczy;
2) dla pozostałych umów – od dnia zawarcia umowy.
Przedłużenie terminu do odstąpienia od umowy
Jeżeli konsument nie został poinformowany przez przedsiębiorcę o prawie odstąpienia od umowy, prawo to wygasa po upływie 12 miesięcy od dnia upływu terminu, o którym mowa w art. 27. Jeżeli konsument został poinformowany przez przedsiębiorcę o prawie odstąpienia od umowy przed upływem terminu, o którym mowa w powyżej, termin do odstąpienia od umowy upływa po 14 dniach od udzielenia konsumentowi informacji o tym prawie.
Złożenie oświadczenia o odstąpieniu od umowy
Konsument może odstąpić od umowy, składając przedsiębiorcy oświadczenie o odstąpieniu od umowy. Oświadczenie można złożyć na formularzu, którego wzór stanowi załącznik do ustawy. Do zachowania terminu wystarczy wysłanie oświadczenia przed jego upływem.
Jeżeli przedsiębiorca zapewnia możliwość złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy drogą elektroniczną, konsument może także odstąpić od umowy:
a) przy wykorzystaniu wzoru formularza odstąpienia od umowy, stanowiącego załącznik nr 2 do ustawy;
b) przez złożenie oświadczenia na stronie internetowej przedsiębiorcy.
Przedsiębiorca ma obowiązek niezwłocznie przesłać konsumentowi na trwałym nośniku potwierdzenie otrzymania oświadczenia o odstąpieniu od umowy złożonego drogą elektroniczną.
Skutek odstąpienia od umowy
W przypadku, gdy konsument odstępuje od mowy zawartej na odległość, umowę uważa się za niezawartą. Wówczas strony umowy są zobowiązane do zwrotu wzajemnych świadczeń w określony w ustawie sposób i w określonym terminie.
Termin na zwrot wzajemnych świadczeń
Konsument ma obowiązek zwrócić rzecz przedsiębiorcy lub przekazać ją osobie upoważnionej przez przedsiębiorcę do odbioru niezwłocznie, jednak nie później niż 14 dni od dnia, w którym odstąpił od umowy, chyba że przedsiębiorca zaproponował, że sam odbierze rzecz. Do zachowania terminu wystarczy odesłanie rzeczy przed jego upływem. Konsument ponosi tylko bezpośrednie koszty zwrotu rzeczy, chyba że przedsiębiorca zgodził się je ponieść lub nie poinformował konsumenta o konieczności poniesienia tych kosztów. Jeżeli umowę zawarto poza lokalem przedsiębiorstwa a rzecz dostarczono konsumentowi do miejsca, w którym zamieszkiwał w chwili zawarcia umowy, przedsiębiorca jest zobowiązany do odebrania rzeczy na swój koszt, gdy ze względu na charakter rzeczy nie można jej odesłać w zwykły sposób pocztą.
Przedsiębiorca ma obowiązek niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania oświadczenia konsumenta o odstąpieniu od umowy, zwrócić konsumentowi wszystkie dokonane przez niego płatności, w tym koszty dostarczenia rzeczy. Przedsiębiorca dokonuje zwrotu płatności przy użyciu takiego samego sposobu zapłaty, jakiego użył konsument, chyba że konsument wyraźnie zgodził się na inny sposób zwrotu, który nie wiąże się dla niego z żadnymi kosztami. Jeżeli przedsiębiorca nie zaproponował, że sam odbierze rzecz od konsumenta, może wstrzymać się ze zwrotem płatności otrzymanych od konsumenta do chwili otrzymania rzeczy z powrotem lub dostarczenia przez konsumenta dowodu jej odesłania, w zależności od tego, które zdarzenie nastąpi wcześniej.
Sposób zwrotu wzajemnych świadczeń
Przedsiębiorca dokonuje zwrotu płatności przy użyciu takiego samego sposobu płatności, jakiego użył konsument, chyba że konsument wyraźnie zgodził się na inny sposób zwrotu, który nie wiąże się dla niego z żadnymi kosztami. Konsument obowiązany jest zwrócić produkt sprzedawcy. Przepisy wskazują na konkretny sposób zwrotu, dlatego konsument może odesłać towar np. przesyłką pocztową, kurierską albo zwrócić go osobiście.
Koszt związany z odstąpieniem od umowy
Przedsiębiorca ma obowiązek niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania oświadczenia konsumenta o odstąpieniu od umowy, zwrócić konsumentowi wszystkie dokonane przez niego płatności, w tym koszty dostarczenia rzeczy. Jeżeli jednak konsument wybrał sposób dostarczenia rzeczy inny niż najtańszy zwykły sposób dostarczenia oferowany przez przedsiębiorcę, przedsiębiorca nie jest zobowiązany do zwrotu konsumentowi poniesionych przez niego dodatkowych kosztów. Konsument ponosi tylko bezpośrednie koszty zwrotu rzeczy, chyba że przedsiębiorca zgodził się je ponieść lub nie poinformował konsumenta o konieczności poniesienia tych kosztów.
Wyjątki od prawa do odstąpienia od umowy
Zgodnie z treścią art. 38 ustawy o prawach konsumenta, prawo odstąpienia od umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa lub na odległość nie przysługuje konsumentowi w odniesieniu do umów:
1) o świadczenie usług, jeżeli przedsiębiorca wykonał w pełni usługę za wyraźną zgodą konsumenta, który został poinformowany przed rozpoczęciem świadczenia, że po spełnieniu świadczenia przez przedsiębiorcę utraci prawo odstąpienia od umowy;
2) w której cena lub wynagrodzenie zależy od wahań na rynku finansowym, nad którymi przedsiębiorca nie sprawuje kontroli, i które mogą wystąpić przed upływem terminu do odstąpienia od umowy;
3) w której przedmiotem świadczenia jest rzecz nieprefabrykowana, wyprodukowana według specyfikacji konsumenta lub służąca zaspokojeniu jego zindywidualizowanych potrzeb;
4) w której przedmiotem świadczenia jest rzecz ulegająca szybkiemu zepsuciu lub mająca krótki termin przydatności do użycia;
5) w której przedmiotem świadczenia jest rzecz dostarczana w zapieczętowanym opakowaniu, której po otwarciu opakowania nie można zwrócić ze względu na ochronę zdrowia lub ze względów higienicznych, jeżeli opakowanie zostało otwarte po dostarczeniu;
6) w której przedmiotem świadczenia są rzeczy, które po dostarczeniu, ze względu na swój charakter, zostają nierozłącznie połączone z innymi rzeczami;
7) w której przedmiotem świadczenia są napoje alkoholowe, których cena została uzgodniona przy zawarciu umowy sprzedaży, a których dostarczenie może nastąpić dopiero po upływie 30 dni i których wartość zależy od wahań na rynku, nad którymi przedsiębiorca nie ma kontroli;
8) w której konsument wyraźnie żądał, aby przedsiębiorca do niego przyjechał w celu dokonania pilnej naprawy lub konserwacji; jeżeli przedsiębiorca świadczy dodatkowo inne usługi niż te, których wykonania konsument żądał, lub dostarcza rzeczy inne niż części zamienne niezbędne do wykonania naprawy lub konserwacji, prawo odstąpienia od umowy przysługuje konsumentowi w odniesieniu do dodatkowych usług lub rzeczy;
9) w której przedmiotem świadczenia są nagrania dźwiękowe lub wizualne albo programy komputerowe dostarczane w zapieczętowanym opakowaniu, jeżeli opakowanie zostało otwarte po dostarczeniu;
10) o dostarczanie dzienników, periodyków lub czasopism, z wyjątkiem umowy o prenumeratę;
11) zawartej w drodze aukcji publicznej;
12) o świadczenie usług w zakresie zakwaterowania, innych niż do celów mieszkalnych, przewozu rzeczy, najmu samochodów, gastronomii, usług związanych z wypoczynkiem, wydarzeniami rozrywkowymi, sportowymi lub kulturalnymi, jeżeli w umowie oznaczono dzień lub okres świadczenia usługi;
13) o dostarczanie treści cyfrowych, które nie są zapisane na nośniku materialnym, jeżeli spełnianie świadczenia rozpoczęło się za wyraźną zgodą konsumenta przed upływem terminu do odstąpienia od umowy i po poinformowaniu go przez przedsiębiorcę o utracie prawa odstąpienia od umowy.
wpis opublikowany: listopad 2017 r.
Najnowsze komentarze